Ve iste o an yakal?yor insan?. Bonifacius yalvar?yor: "Gitme, kal burada." Kus sadece c?v?ldayarak vedalas?yor: "Ilkbaharda gorusuruz." Ve ucup gidiyor. Kedi kal?yor, bekliyor. Ve biliyor ki — o geri gelecek. Hikayenin tamam? bu. Sekerli mutlu sonlar yok, sadece bahar?n gelecegine dair umut. Bir cocuk kitab? icin oldukca yetiskin bir bak?s.
Illustrasyonlar zaten basl? bas?na harika. Her sayfa ac?l?m?nda durup bakas?n geliyor. Cat?daki kedi o asil durusuyla, sonbahar orman? her yaprag? ozenle cizilmis, kus — gri sabah gokyuzunde parlak bir nokta. Ve QR kodlar her seyi canland?rd?g?nda, hicbir tabletin veya telefonun yaratamayacag? bir mevcudiyet hissi olusuyor. Sanatc? ve animasyon teknigi hakk?nda daha fazlas? burada:
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]. Cocuklar icin tabii ki saf nese. Ama yetiskinler de, tahmin ediyorum, her sayfan?n bas?nda itiraf etmek isteyeceklerinden daha uzun sure kalacaklar. Yaprak animasyonunu bes kez ust uste izledim — hipnotize eden bir sey var.
„Sehir Kedileri“ keyifli aksamlar icin bir kitap. D?sar?s? karanl?kken, sen battaniyenin alt?nda bir fincan s?cak cikolatayla. Veya hicbir yere yetismen gerekmedigi cumartesi sabahlar?. Mucizelerin gercekten oldugunu anlat?yor — bazen sadece biraz yard?m gerekiyor. Telefonu bir resme tutmak gibi.