gitmeler her zaman böyle zamansızmıdır
yoksa benmi gitmelerin en zamansızının ardında kalan
geride kalanların hepsini böyle üşütürmü
yoksa beni bitiren gidişin mevsimimi kış
gitmeler her zaman böyle ayazmı keser
gözyaşlarımı dondururdu gidişin
yüreğim kaskatı aklım kara kış
yokum artık yok sayarsın beni
gittin sanırsın benden
bilmezsin giderken benden hiç bir şey götüremedin kendinden
gidşinin ardından ayak izleri kazıdım yüreğime
kokunu soluyorum her dem
şu götüremediklerinden biri olan kokunn
gözlerin birde ...
hani her baktığımda yüreğimde hercai menekşeler açtıran gözlerin
hangi yana baksam kaçamadığım gözlerime sürdüğün gözlerin
suskunum şimdilerde konuşamıyorum
düşüncelerle dostum artık
gittiğin uzaklara bakarak daldğım bana tekrar tekrar seni sunan düşüncelerle
sussturdun ya beni peki ya neden susturmazsın ardından hala ağıtlar yakan yangın yeri yüreğimi
bir tek sen gülersen susacağımı bildiğindenmidir yar bu zalimliğin
nasıl ağır bir yazgıdır bilemezsin
baştan sona seninle dolu olup
yine başından sonuna senden yoksun olmak
sen, sen yine de aldırma bana !
vazgeçme sakın
koy beni sensizliğin en yağmurlu iklimlerine
hiçbiir kuytusundan sensizlik doğan sokaklarda kaybet beni
yorulucağımı düşünme yormaz beni
içinde sen geçen eylemler
ve gittiğine üzülme sakın senin üzülmen yine bana cefadır
ve gittiğine üzülme sakın senin üzülmen yine bana cefadır
bana cefadır..
Kahraman Tazeoğlu